Long Overdue

School Supplies

Het laat al een tijdje op zich wachten: een paar woorden van dank. Als je ze oprecht wil schrijven, zijn ze misschien wel de moeilijkste.

Nu september is aangebroken en de schooldeuren weer opengaan, is er even tijd voor reflectie. Mijn tijd zit erop, mijn schooltijd wel te verstaan.. Het zal de eerste keer zijn sinds lang dat ik die deur, zo half september, niet meer ga openen. Het heeft voor mij dan ook lang genoeg geduurd, denk ik dan.

Uiteindelijk ben ik, na jarenlang binnenstappen, wel buiten gestapt met een diploma in de hand. Het was niet de kortste, makkelijkste of meest logische weg die ik heb afgelegd. Ik heb die deur, ongetwijfeld, veel vaker opengeduwd dan nodig was, maar spijt? Nee, dat niet. Het anders aanpakken als je het zou overdoen? Eerste les: niet achteruitkijken. Eyes forward.

Fleetwood Mac

Lang heb ik me afgevraagd wat ‘een ideale student’ zijn juist inhield. Is dat iemand die elke avond zijn lessen herhaalt, de oefeningen maakt en de les van morgen voorbereidt?

Een ideale student is misschien iemand die vragen stelt in de klas? Iemand die het nieuws volgt en bij interessante ontwikkelingen of weetjes rond een bepaald thema, zijn docent op de hoogte brengt? Iemand die een innerlijk vuurtje heeft branden en dat gaande houdt doorheen het hele jaar?

Of is de ideale student gewoon iemand die nooit een herexamen heeft?

Onder geen enkele van die beschrijvingen zou ik gepast hebben en daar heb ik toch vaker van wakker gelegen dan ik durf toe te geven. Gemotiveerd, maar nonchalant. Geïnteresseerd, maar vaak sporadisch. Bij de les, maar ook vaak afwezig. Gefocust, maar te vaak buiten de lijntjes kleurend. Perfectionistisch, maar enkel als het me écht boeide. Niet direct kwaliteitsstempels voor het begrip ‘ideale student’. En toch heb ook ik, veel, zo niet heel veel uit mijn studerende jaren gehaald. Vooruitgang op een hele hoop technische vlakken, maar ook op menselijk vlak. Me verdedigen moet ik niet meer, maar het kan misschien een hulp zijn voor zij die zich ook niet thuis voelen aan een schoolbank.

De stempel ideale student was niet voor mij weggelegd en misschien is die stempel ook maar een illusie. Geen twee zijn gelijk, andere kwaliteiten, ander potentieel, andere aanpak, andere resultaten. Maak je dus geen zorgen, kijk niet naar die andere, want dan zal je ongetwijfeld teleurgesteld achterblijven. Focus op jouw kwaliteiten en sterktes, jouw eigen weg. Da’s het allerbelangrijkste. Het heeft geen nut een kasseiweg na te bouwen als je met een stadsfiets rijdt. (Hobbiemisvorming, but you get my point) Leer gewoon een weg bouwen. Hoe, met welk materiaal en welke richting die uit blijkt te gaan. That’s up to you. Er staan meer mensen klaar dan je denkt, om af en toe een steentje mee te leggen en verder te bouwen.

Start that fire

Al te vaak heb ik ook mensen gezien die denken, leert die wel genoeg daar? (Een veel voorkomend fenomeen: familie of vrienden die denken dat je hun vastgelopen telefoon kan maken, want ja “gij hebt da toch gestudeerd?”). Mijn antwoord is zoals ik al eens eerder schreef, ja, ik heb genoeg geleerd (het kan en mag altijd meer zijn uiteraard), maar eerlijk gezegd, die skills zijn overroepen. Ze zijn een fractie (of nog niet) van wat er over een bepaald vak of domein te leren/weten valt. (En een kapotte gsm, blijft een kapotte gsm.)

Het is een illusie om met een diploma buiten te wandelen en te denken: ik ken het, laat maar komen. Kunnen en willen bijleren, vooruitgang blijven maken, na tegenslagen weer progressie boeken, dat waren voor mij echte graadmeters om te zien hoever ik gevorderd was. Helaas zijn die moeilijk te meten en krijg je er geen punten voor.

Het belangrijkste (in mijn bescheiden mening) waarmee ik de schooldeur dus buitenstap is dan ook de goesting en interesse die ik gekregen heb voor het vakgebied, voor verschillende technologieën en het plezier om bij te leren en op ontdekking te gaan. Zéker niet alle vakken hebben mij geprikkeld, maar doorheen de opleiding ben ik meer naar die vakken gaan leunen die mij wél aanspraken.

Terugkijkend bleek dat een geweldig punt van de IT-Factory. Lang genoeg kunnen proeven van alles om de meest interessante richting uit te kunnen gaan. Om dan op het einde toch nog wat specifieke kennis mee te krijgen.Mijn advies aan andere jonkies, proef van alles, laat je inspireren. Wie weet wordt dat vak waarvan je dacht dat het niks was, toch plots je favoriet. En zegt het je iets? Duik dan eens dieper dan de PowerPoint van de les, maak een eigen projectje, try, create, fail, start over, try again and succeed (niet altijd in die volgorde).

Afbeeldingsresultaat voor try do fail repeat


Bedankt.

Enkele maanden geleden gaf ik al mijn laatste presentatie ooit daar op die mooie campus tussen de Geelse velden. Een bachelorproefpresentatie (hele mond vol) waarin ik mezelf moest verkopen. Wat heb ik, Martijn Van Herck, de afgelopen jaren bijgeleerd. Wat kan ik nu dat ik toen niet kon, maar vooral hoe ik dat gedaan had. Je moet dan veel gebieden van progressie opnoemen en telkens het woordje ‘ik’ herhalen. Een woord dat ik zelden graag of veel gebruik. Want studeren doe je niet alleen, ook al moet je dat zo laten uitschijnen tijdens die presentatie. (“Verkoop jezelf!”. Met tegenzin, maar als het dan echt moet.)

Dit dankwoordje is dus aan zij die ik, gedurende die jaren, heb leren kennen en van wie ik heb mogen leren, maar niet mocht of kon vermelden op die laatste vrijdag. Sommigen heb ik lang aan mijn zijde gehad, sommigen kort en anderen slechts sporadisch. Maar allemaal hebben ze mij wel doen groeien en iets in mijn rugzak gestopt. Mij gemaakt tot diegene die met dat stukje papier dan toch eindelijk de schooldeur een laatste keer kon dichttrekken. Dank aan al die vriendelijke, inspirerende en warme mensen.

Afbeeldingsresultaat voor prayers up emoji

Bedankt Sofie, bedankt Mitch, bedankt Ann, bedankt Arne, bedankt Nathalie, bedankt Rowan, bedankt Ward, bedankt Ellen, bedankt Jesse, bedankt Mattia, bedankt Krista, bedankt Jochen, bedankt Maarten, bedankt Kristof, bedankt aan al die andere helden/heldinnen. Merci, en weet dat ik jullie dankbaar ben.

Savour every door

Met het laatste woordje richt ik me nog even tot de nieuwelingen. Zij die volgende week voor het eerst de deur van de hogeschool in Geel zullen openduwen. De nieuwste lichting studenten toegepaste informatica en electronica-ict. Sommigen misschien met knikkende knieën of een klein hartje? Aan hen enkel dit: jullie zijn in goeie handen, don’t worry, enjoy the ride.

‘Filosoof in spe’ – Martijn

2 Replies to “Long Overdue

  1. Martijn, ik ga het minder filosofisch maken dan jouw schitterende tekst hierboven maar dat maakt het niet minder gemeend. Je was een leuke student in de klas, misschien niet altijd aanwezig maar als je er was, deed je lekker mee. Nooit een punt van kritiek, altijd welwillend om bij te leren. Maar ook buiten de lesuren viel je op: vele malen zag ik je op ‘schoolse’ activiteiten om daar als vrijwilliger mee te draaien. Je liet je ook van je sportiefste kant zien tijdens de Kom op Tegen Kanker-estafetteloop. Pijn deden die laatste kilometers wel vertelde je achteraf maar net zoals je terugkijkt op je schoolcarriere op Thomas More: het was het allemaal waard.
    Het ga je goed, Martijn, en we hopen je nog veel terug te zien in Geel…
    Kristof

  2. Hoi Martijn!
    Ik ga beginnen met “Nogmaals proficiat met je afstuderen!”
    Super toffe blogpost die niet alleen perfect reflecteert hoe het is om te studeren (met alle onzekerheden en alle kansen included), maar ook die perfect toont wat een mooi persoon jij bent! Het klopt in mijn ogen volledig dat persoonlijke skills véle belangrijker zijn dan technische skills.
    Ik wens je enorm enorm veel succes in je professionele carrière (en ik ben er zeker van dat we elkaar nog veel gaan tegenkomen! 😉 ), maar wil je vooral vragen om altijd de vriendelijke goedlachse Martijn te blijven die ik heb mogen leren kennen tijdens mijn tijd in Geel!
    Groeten,
    Mattia

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *